Selecteer een pagina

Het beest dat mij het meest de keel uithangt is terug: de mug. Geen enkel ander dier kan me zo tot waanzin drijven (behalve misschien zo’n grote strontvlieg die me snorrend om de oren vliegt en die tegen de wetten van de zwaartekracht in mijn witgeverfde plafond onder de zwarte stippen schijt.) Maar wederom, zoals elke zomer, ben ik tot de tanden toe gewapend: een XL spuitbus, twee toestellen met een gifreservoir voor in het stopcontact (mocht er eentje leegraken), en een onverwoestbare mepper. Als ik in mijn bed lig en ze aan de rafelranden van mijn slaperige bewustzijn al in de verte hoor zoemen, knip ik terstond alle lichten aan, spring ik met mijn zintuigen op scherp het bed uit en ga met een monomaniakale concentratie op jacht.

Het hoeft niet gezegd dat niet iedereen daarvan gediend is, maar het is eenvoudigweg onmogelijk om terug in bed te kruipen wetende dat er nog eentje olijk aan het rondvliegen is met een zuigsnuit die uit is op mijn bloed. Ooit waren er andere tijden en was ik verplicht ze in mijn kamer te tolereren, want anders kreeg ik een lel van mijn grote broer. Leven en laten leven, beval hij. Later is hij biologie gaan studeren. Het kostte me uren slaap en toen ik wat ouder werd en de broederlijke dominantie niet meer zonder slag of stoot aanvaardde, besloot ik hem eens terug te pakken: ik zocht alle wekkers, klokken en alarmbellen uit het huis bijeen, zo’n vijftal, stelde ze in om vanaf twee uur ’s nachts af te gaan met een interval van 30 minuten en verstopte ze in alle uithoeken van zijn kamer. Om er ten volle van te kunnen genieten moest ik ook wakker blijven. Ik had het er graag voor over; ik kreeg nachtelijk lachstuipen van zijn gevloek en getier.

Het is in vele landen geen onschuldig diertje. Nog steeds sterven jaarlijks honderdduizenden mensen aan malaria, zikakoorts en gele koorts. Sommige wetenschappers gaan zelfs zover om te stellen dat de wereld er zonder de mug helemaal anders zou hebben uitgezien: indirect is Groot-Brittannië erdoor ontstaan, want een van de duurste Schotse expedities ooit mislukte doordat bijna de gehele bemanning stierf aan malaria of de gele koorts en de Schotten, door schulden overladen, een lucratief aanbod ter vereniging met Engeland maar moeilijk konden weigeren. Vijftien eeuwen eerder probeerden de Romeinen Schotland te koloniseren, maar ook hun troepen werden gehalveerd door een lokale, Schotse variant van malaria. Zelfs de legers van Ghenghis Khan hielden het in Zuid-Europa om die reden voor gezien en bij de Kruisvaarders stierf meer dan een derde, niet door een krom Saracenenzwaard, maar door een steekje van een mug. Dichter bij huis: de Walcherenexpeditie. In 1809 was Zeeland deels onderdeel van Napoleontisch Frankrijk, deels van het Koninkrijk Holland. De Britten vielen binnen, maar gaven op nog voordat ze Antwerpen bereikten. Niet door militaire nederlagen, maar, jawel, door de Zeeuwse koortsen. Opnieuw de muskiet.

Er is dus geen bioloog, stichting of wet ter wereld die mij kan afhouden van het doodspuiten, vergassen en manhaftig pletten van een mug die op mijn bloed uit is.