Selecteer een pagina

Toen Kareltje op de ochtend van 30 januari 2021 wakker werd, wist hij niet dat hij nog vóór middernacht, 23.55 uur om precies te zijn, door zijn beste vrienden zou worden vermoord. Hij stond op, poetste zijn tanden zoals zijn moeder hem had geleerd, kleedde zich netjes aan en ging de trap af. Beneden wachtte zijn moeder hem op met een paar zachtgekookte eitjes, want dat was zijn zaterdagontbijt. 

Kareltje was een beetje simpel en goedgelovig en zijn moeder zei hem keer op keer dat hij verkeerde vrienden had, maar Kareltje was al lang blij dat hij vrienden had, sterker nog, zijn vrienden namen het zelfs voor hem op. Dat diezelfde vrienden elke zaterdagavond een paar pilletjes achterover gooiden, wat bloem snoven en dat alles overgoten met sterke drank uit de AH, dat nam hij er maar bij. Hij bleef ten slotte altijd braafjes nuchter, om zijn moeder niet nodeloos ongerust te maken.

In de loop van de dag zag Kareltje op zijn Facebookpagina berichten van zijn beste vrienden passeren waarop een tijdstip werd afgesproken om samen te komen, iets wat eigenlijk verboden was in tijden van corona. Hij was nu al weken thuis en hij wilde ook wel weer eens iets leuks doen. Dus die avond, toen zijn moeder al lag te slapen, deed Kareltje iets wat hij nooit eerder had gedaan: hij klom uit het raam, gleed via de dakgoot naar beneden en fietste naar de afgesproken plek. Daar stonden veel jongens en zijn beste vrienden waren er ook al. Ze droegen capuchons, mondkapjes en sjaals, blowden, rookten, dronken en slikten een pilletje. Ze boden Kareltje een pilletje aan, maar hij sloeg het af, behalve dat ene niet-alcoholische drankje dat een nieuwe beste vriend hem aanreikte. Iedereen werd stil en stond hem aan te kijken toen hij het drankje, dat erg zoet en lekker was, opdronk. Sommige jongens werden luidruchtig en gooiden zelfs met stenen een paar winkelruiten stuk. Kareltje schrok maar zijn beste vrienden deden mee, dus hij liep achter hen aan. Hij stuiterde meer dan dat hij liep; zijn hart had nog nooit zo snel geklopt en niet lang daarna stopte het kloppen en zakte Kareltje ineen.

Toen de ambulancebroeders op zijn borstkas stonden te pompen vonden zijn beste vrienden dat maar niks. Ze gooiden met flessen, maakten de cirkel met in het midden Kareltje en de ambulancebroeders steeds kleiner. De broeders probeerden Kareltjes beste vrienden aan het verstand te brengen dat het een kwestie van leven of dood was, maar de beste vrienden begrepen het niet. Ze vonden zelfs dat één van de broeders een te grote mond opzette en trapten hem. De politie kwam er ook nog eens bij en dat vonden Kareltjes beste vrienden fantastisch. Ze gingen helemaal los en terwijl de ene ambulancebroeder zichzelf probeerde te redden en de andere nog steeds bezig was met Kareltje, deden zijn beste vrienden er alles aan om de boel nog meer in de hens te steken: ze gooiden een vuurwerkbommetje.

En te midden van alle tumult lag Kareltje.

Terwijl zijn moeder lag te slapen, stierf Kareltje op zaterdag 30 januari 23.55 uur en niemand wist het, maar hij prees zichzelf gelukkig dat het in het bijzijn van zijn beste vrienden was.