Selecteer een pagina

Vrijdag loop ik een zaak in Terneuzen binnen, het soort winkel dat ik doorgaans niet bezoek voor mijn plezier: een detailhandelaar die gereedschappen, accessoires en bouwmaterialen levert. Ik kan er zelf niet door de gangen lopen om de spullen die ik nodig heb te zoeken, want die zijn afgesloten door een brede toonbank. Daarachter staan een paar mannetjes met baarden en tatoeages.

‘Hoe kan ik u helpen?’

‘Ik heb scharnieren nodig.’

‘Wat voor scharnieren?’

‘Om deuren aan op te hangen.’

‘We hebben honderden scharnieren.’

‘Waar kan ik ze zien?’

‘In de catalogus daar op het tafeltje.’

‘Catalogus?’ mompel ik, terwijl ik me omdraai.

‘Vanaf bladzijde 360,’ roept hij me nog na.

Ik loop naar de catalogus, sla bladzijde 360 open en wijs naar een plaatje, zo snel dat hij niet de tijd heeft om een andere klant aan te spreken.

‘Deze!’

Ik ben een snelle kiezer. Als ik nieuwe schoenen ga kopen, sta ik binnen vijftien minuten buiten. Ik maak er een sport van.

‘Weet u het zeker?’

‘Ze zijn zwart. En er zit een pin in. Dus dan is het goed. Er moest een pin in zitten. Ik heb andere gekocht en die waren niet goed.’

‘Maar ze zijn wel klein, slechts 3 cm.’

‘De man die ze eraan hangt zegt dat ik drie duimsscharnieren moet hebben. Wat is dat voor maat?’

‘Dan zijn deze beter. Standaardafmeting. Ongeveer 9 cm.’ Hij wijst naar een plaatje op dezelfde bladzijde.

‘Doe die dan maar.’

‘Linkse of rechtse scharnieren?’

‘De man die ze eraan hangt zegt dat die hij nodig heeft allemaal dezelfde zijn. Dus links noch rechts. En de goedkoopste ook.’

Enige verwarring volgt, vooral wat het goedkoop zijn betreft.

‘Rond of hoekig?’ gaat hij na een poos verder.

‘Interesseert me niet.’

‘Als ze hoekig zijn, is dat makkelijker, vooral als er geschaafd moet worden.’

‘Hoekig is goed.’

‘Hoeveel heeft u er nodig?’

‘Hoeveel moeten er aan een deur?’

‘Drie volstaan.’

‘De man die ze eraan hangt zegt vier.’

‘Ook goed.’

‘28 stuks dan.’

Hij rommelt wat op zijn klavier en staart naar het computerscherm.

‘We hebben er maar 2 op voorraad,’ zegt hij in zijn baard wrijvend. ‘En dat is raar, want je hebt er minimaal 3 nodig voor een deur.’

‘Dat is inderdaad niet zorgvuldig.’

Hij belt naar andere filialen in de buurt. Ook daar hebben ze niets op voorraad.

‘Jammer. Dan maar thuis leveren?’ zeg ik.

‘Dat kan. Vanaf 20 euro is het gratis.’

‘Goed zo. Ze moeten er voor donderdag zijn, want de man die ze eraan hangt komt donderdag.’

‘Dat moet lukken. Dan is het 270 euro.’

‘Als mijn vrouw ze niet mooi vindt, breng ik ze terug,’ zeg ik.

Hij krabt zich bijna een breuk in zijn baard en is blij dat hij van die rare kwast af is. Af en toe geniet ik van een simpele scharnierconversatie.