Selecteer een pagina

Een poos geleden parkeerde ik mijn auto nabij brasserie Westbeer aan de Scheldeboulevard in Terneuzen en slenterde ik na drie maanden eenzame opsluiting weer eens naar boekhandel Van de Sande. Ik wandelde via de hoek van de Westkolkstraat, langs het theater. Een uit de kluiten gewassen jongeman met een kapsel dat ook populair was in Dublin in 1996 wandelde in mijn richting.

Dat kapsel trok mijn aandacht, want het was het omgekeerde van de kruinschering bij de paters waarbij er min of meer een circulaire mat van haar aan de zijkant van het hoofd overblijft. Bij deze jongeman was de zijkant kaalgeschoren en op de kruin lag een muisbruin tapijtje. Hij droeg een korte broek en van onder de pijpen staken dikke kuiten met de plakkerige schijn van rauwmelkse kaas die te lang in de zon had gelegen. Het was dan ook erg warm. Maar dat was nog niet alles.

Toen hij dicht genoeg genaderd was kon ik het opschrift op zijn T-shirt lezen: Bonjour Bitches! Zou hij weten dat het Frans en Engels was? En als hij dat al wist, zou hij bovendien gecharmeerd zijn van de treffende alliteratie? Was hij misschien literatuurminnend en kwam hij ook van boekhandel Van de Sande met de beeldschone dichtbundel En niet bij machte van de geweldig goede dichteres J.V. Neylen? Ik zag geen zakje in zijn hand en aan de glazige blik in zijn ogen te zien leek hij eerder op iemand die twaalf jaar geleden in de coffeeshop Checkpoint een slechte joint blowde en nu nog steeds de weg kwijt was.

Maar los van dat stilistische beginrijm op zijn T-shirt, hoe zou hij staan tegenover de boodschap van het opschrift? In deze tijden van de MeToo-beweging waarbij louter langdurig kijken naar een vrouw al als visuele verkrachting wordt bestempeld, durfde die jongeman nogal. Je zou maar een masculine feminist met een kort lontje tegenkomen. En wat mij nog meer verbaasde: hij was niet alleen. Naast hem liep zijn parmantige vriendin met kromme tenen in roze slippers. Of zijn moeder. Het was moeilijk te zeggen. Helaas had zij geen opschrift op haar T-shirt, al zag ik er in mijn dichterlijke verbeelding Au revoir Arsehole in grote belettering op gedrukt staan. Zou zijn vriendin of moeder akkoord gaan met de boodschap op zijn T-shirt? Natuurlijk wel, want hij zal haar met poëticale geslepenheid duidelijk hebben gemaakt dat deze boodschap voor tenminste één vrouw op deze wereld niet geldt. 

Zelden draag ik T-shirts met een boodschap. Ze zijn egaal zwart, blauw, wit of bruin. Maar toen ik thuiskwam ging ik toch eens rondneuzen in de kleerkasten van mijn kinderen: Schoolsix cruel hours oour lives, I am a mess, Live the American Dream, Vodka makes you forget all this shit. Dat viel gelukkig nogal mee, geen kwetsende boodschappen. En toen werd het vaderdag en kreeg ik een zwart T-shirt van mijn oudste zoon met grote witte belettering: Fart loading – 85 percent – please wait.