Jan Vantoortelboom

Andere persberichten:

`Een boek waarvan wij alle vier diep, diep van onder de indruk waren.` (Boekverkoperspanel DWDD)

"Vantoortelboom legt in zijn tweede roman zijn ziel bloot en die vertoont, voor zijn leeftijd, verrassend veel jaarringen. Ook zijn proza voelt oud aan en zou niet misstaan tussen dat van Stijn Streuvels en Louis Paul Boon – ‘oud’ is hier dus wel degelijk een compliment. Ook op narratief vlak heeft de West- Vlaming bijgeleerd. Waren in zijn eerste boek de plotradartjes nog duidelijk zichtbaar, dan is ‘Meester Mitraillette’ als een late zomerdag:aanvankelijk bekoorlijk en licht, maar met een bloedrode, diepmelancholische zonsondergang aan het eind." (HUMO 11 maart 2014)

 "..., want in zijn Meester Mitraillette gaat er een vergelijkbaar geweld onder de tucht schuil. Maar waar die film koel en cerebraal was, daar voegt Vantoortelboom er ook nog eens intimiteit en zinnelijkheid aan toe. Zonder enige terughoudendheid valt te zeggen dat zich in een handvol scènes het wonder der literatuur voltrekt; die begoochelende combinatie van een heldere stijl met een ongrijpbare voltrekking van feiten. Wat gebeurt hier allemaal, wat lees ik?" (NRC Handelsblad 15 maart 2014)

"Niet alleen schrijft Vantoortelboom hier voor het eerst voluit als een ware Thoreau over de bijna magische schoonheid van de natuur - de mooiste scène uit het boek is ongetwijfeld een passage waarin David en Rattekop heel nauw met elkaar verbonden raken door samen, als een 11- en 5-jarige naar een vrouwtjesever te kijken die met haar jongen door het bos huppelt - die natuur reikt hem ook de parallellen aan die doorheen het boek zo belangrijk blijken.
Knap is dat Vantoortelboom niet voor de makkelijkste oplossing kiest en consequent de fatalistische en psychologische coherente lijn van zijn boek doortrekt, tot aan de executiepaal toe." (Knack Focus februari 2014)

In Meester mitraillette vallen woord en beeld op een perfectie manier samen. Aan de hand van sterke, zintuiglijke en beschouwende scènes roept Jan Vantoortelboom een veelvoud van werelden op: die van de buitenmensen David, Marcus en Rattekop, die van onaangeraakte bossen, hoppevelden, tamme egels en zwartkeellijsters, die van een kinderverzameling vogelschedels en braakballen, die van een vader en zijn zelf uitgebroede filosofie, die van fragiele en ontsnappende liefdes... (De Scriptor maart 2014)